نازنين

با تو

با تو اين تن شکسته
داره کم کم جون ميگيره
آخرين ذرات موندن
توی رگ هام نميميره

با تو انگار تو بهشتم
با تو پر سعادتم من
ديگه از مرگ نميترسم
عاشق شهامتم من

اگه رو حصير بشينم
اگه هيچ نداشته باشم
با تو من مالک دنيام
با تو در نهايتم من

با تو انگار تو بهشتم
با تو پر سعادتم من
ديگه از مرگ نميترسم
عاشق شهامتم من

با تو شاه ماهی دريام
بی تو مرگ موج تو ساحل
با تو شکل يک حماسه
بی تو يک کلام باطل

بی تو من هيچی نميخوام
از اين عمری که دو روزه
نرو تا غم واسه قلبم
پيرهن عزا بدوزه

با تو انگار تو بهشتم
با تو پر سعادتم من
ديگه از مرگ نميترسم
عاشق شهامتم من

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و یکم مهر 1389ساعت 23:32 توسط |

نازنين

اون لحظه ای که عطر تو می پیچه تو باغ تنم

اون لحظه ای که اسم تو ، تو سینه فریاد میزنم

اون لحظه رها شدن از حال و روز خویشتنم

زنده میشم با دیدنت وقتی که میری میشکنم

قلبی که با تو میزنه تو سینه داغونش نکن

چشمی که چشم براهته بیهوده گریونش نکن

اشکای دونه دونمو سیلاب بارونش نکن

این دل عاشق منو بی سر و سامونش نکن

تا وقتی قلب عاشقم بخاطر تو میزنه

طلسم تنهایی من با دستای تو میشکنه

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و یکم مهر 1389ساعت 23:29 توسط |

ماجرای عشق ما

رو ساحل سرخ دلت اسم کسی رو حک نکن

به اینکه من دوست دارم حتی یه ذره شک نکن

بزار بهت گفته باشم که ماجرای ما و عشق

تقصیر چشمای تو بود ‌‌‌، وگرنه ما کجا و عشق ؟

سرم تو لاک خودم و دلم یه جو هوس نداشت

بس که یه عمر آزگار کاری به کار کس نداشت

تا اینکه پیدا شدی و گفتی ازاین چشمای خیس

تو دفتر ترانه هات یه قطره بارون بنویس

عشقمو دست کم نگیر درسته مجنون نمیشم

وقتی که گریه می کنی حریف بارون نمیشم

رو ساحل سرخ دلت اسم کسی رو حک نکن

به اینکه من دوست دارم حتی یه ذره شک نکن

هنوز یه قطره اشکتو به صد تا دریا نمی دم

یه لحظه با تو بودنو به عمر دنیا نمی دم

همین روزا بخاطرت به سیم آخر می زنم

قصه عاشقیمونو تو شهرمون جار می زنم

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و یکم مهر 1389ساعت 23:23 توسط |

پای تو

در جان عاشق من شوق جدا شدن نیست

خو کرده ی قفس را میل رها شدن نیست

من با تمام جانم پر بسته و اسیرم

باید که با تو باشم به پای تو بمیرم

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و یکم مهر 1389ساعت 23:19 توسط |

بهانه

براي گريه دوباره بهانه مي خواهم

تو را شبيه خودت عاشقانه مي خواهم

نه مثل يك غزل آن هم هميشه دور از دست

تو را هميشه به سبك ترانه مي خواهم

كنون كه از سر تقصير او گذر كردم

همان كه شايعه كرده تو را نمي خواهم

بيا و تازه ترين نو بهار باغم باش

كه من براي نمردن جوانه مي خواهم

كلاغ غصه اين انتظار دائم را

پرنده اي كه رسيده به خانه مي خواهم

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و یکم مهر 1389ساعت 0:10 توسط |

بميرد

شنيدم که چون قوي زيبا بميرد
                                  فريبنده زاد و فريبا بميرد
شب مرگ تنها نشيند به موجي
                                  رود گوشه اي دور و تنها بميرد
در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب
                                    که خود در ميان غزلها بميرد
گروهي برآنند که اين مرغ شيدا
                                    کجا عاشقي کرد، آنجا بميرد
من اين نکته گيرم که باور نکردم
                                   نديدم که قويي به صحرا بميرد
چو روزي ز آغوش دريا برآمد
                                   شبي هم در آغوش دريا بميرد
تو درياي من بودي آغوش وا کن
                                  که مي خواهد اين قوي زيبا بميرد

+ نوشته شده در سه شنبه بیستم مهر 1389ساعت 23:58 توسط |

طاقت

میدونی طاقت جدایی رو ندارم میخوامکه نری تو از کنارم

ازت زیاد خاطره دارم میخوام اسم تو من نفس بذارم

ازتو بگم در سایه سارم هر جابری من دوستت میدارم

از عاشقای این دیارم به یاد شبای زیر بارون

که خیس میشد تمامسرا پامون شبا همش من خواب تو را می بینم

بین هفت تا آسمون رو زمینم میدونی طاقت جدایی روندارم

+ نوشته شده در سه شنبه بیستم مهر 1389ساعت 23:53 توسط |

آرزو

ای طلوع چشمهایت دیدنی

خوشه ی لبخندهایت چیدنی

کاشکی می امدی از دورها

با نگاهی روشن و بخشیدنی

می شدم در دستهای گرم تو

مثل گلهای چمن بالیدنی

می شدی یک افتاب دسترس

می شدی یک آرزوی دیدنی

در هوای پاک تو پر میزدم

با دلی آبستن و باریدنی

ای فروغ چشمهای انتظار

کاش یک شب می شدی تابیدنی

+ نوشته شده در یکشنبه هجدهم مهر 1389ساعت 2:10 توسط |

شهریار

شمعی فروخت چهره که پروانه‌ی تو بود
عقلی درید پرده که دیوانه‌ی تو بود
خم فلک که چون مه و مهرش پیاله‌هاست
خود جرعه نوش گردش پیمانه‌ی تو بود
پیرخرد که منع جوانان کند ز می
تابود خود سبو کش میخانه‌ی تو بود
خوان نعیم و خرمن انبوه نه سپهر
ته سفره خوار ریزش انبانه‌ی تو بود
تا چشم جان ز غیر تو بستیم پای دل
هر جا گذشت جلوه‌ی جانانه‌ی تو بود
دوشم که راه خواب زد افسون چشم تو
مرغان باغ را به لب افسانه‌ی تو بود
هدهد گرفت رشته‌ی صحبت به دلکشی
بازش سخن ز زلف تو و شانه‌ی تو بود
برخاست مرغ همتم از تنگنای خاک
کورا هوای دام تو و دانه‌ی تو بود
بیگانه شد بغیر تو هر آشنای راز
هر چند آشنا همه بیگانه‌ی تو بود
همسایه گفت کز سر شب دوش شهریار
تا بانک صبح ناله‌ی مستانه‌ی تو بود

+ نوشته شده در یکشنبه هجدهم مهر 1389ساعت 2:5 توسط |

من از عهد آدم تو را دوست دارم

از آغاز عالم تو را دوست دارم

چه شب ها من و آسمان تا دم صبح

سرودیم نم نم: تو را دوست دارم

نه خطی نه خالی! نه خواب و خیالی!

من ای حس مبهم تو را دوست دارم

بیا تا صدا از دل سنگ خیزد

بگوییم با هم: تو را دوست دارم

جهان یک دهان شد هم آواز با ما:

تو را دوست دارم، تو را دوست دارم

+ نوشته شده در چهارشنبه چهاردهم مهر 1389ساعت 22:40 توسط |

نازنين

نوشته های پیشین